Złapałem się ostatnio na myśleniu o koncepcji zadawania sobie bólu  podczas ćwiczenia, które wymagało wielokrotnego uderzenia przedramienia drewnianym kijem. Ćwiczenie to pomaga zbudować siłę i rozwinąć tolerancję na ból, ale wywołuje też pewien poziom dyskomfortu i dlatego musi być wykonywane ostrożnie. (…)

Jednakże podczas tego ćwiczenia warunkującego z wykorzystaniem mojej ręki zacząłem rozumieć, że ból zadawany samemu/samej sobie jest powszechnym, głęboko złożonym zjawiskiem dotyczącym wszystkich ludzi, którzy mają z nim do czynienia w swoich codziennych rutynach.

Ból oraz dyskomfort w sportach i sztukach walki oraz boksie – mogący osiągać poziom od umiarkowanego do silnego –  jest powszechny w czasie treningu
i wydaje mi się oczywistym fakt, że jest on dla fighterów i fighterek tym, czym mąka dla piekarzy.

Ból jest walutą, która mówi ci, czy technika którą wykonujesz albo która jest wykonywana na tobie działa. Przecież głównym zadaniem treningów jest nauka tego jak odwieść oponenta od ataku albo jak tego ataku uniknąć. Ma to szczególne zastosowanie w ramach sportowych, takich jak sparing i profesjonalne walki, ale też w kontekście samoobrony. Czuję, że rozumienie tego zostało zatracone przez wiele szkół sportów walki, które jako główną motywację do treningu przedstawiają możliwość obrony (w tym samoobrony). Wydają się jednak prowadzić treningi pełne powtarzalnych rutyn, bez osadzania treningów w realnych scenariuszach i z uniknięciem doświadczania bólu.

Napotkałem osoby trenujące sztuki i sporty walki, które nie lubiły doświadczać dyskomfortu i które za wszelką cenę tego unikały. To zadziwiające, bo przecież
w rzeczywistości samoobrona sama w sobie jest aktem przemocy i obejmuje też doświadczenie bólu – zarówno fizycznego jak i psychologicznego. Za każdym razem, kiedy musisz przeciwstawić się przemocy i zamiarom innej osoby (w tym wypadku zaatakowania cię) jest to akt agresji. Doświadczanie bólu, zarówno zadawania jak i otrzymywania go, pozwala osobie trenującej uczyć się i ćwiczyć należytą kontrolę oraz minimalizowanie szkód. Bez doświadczenia bólu nauka kontroli jest mrzonką.

Ponadto ból jest potężnym motywatorem do pracy nad obroną.

Jeśli dostajesz ciosy oznacza to, że twoja garda mogłaby być lepsza. Myślę, że ten powszechny deficyt w prawdziwym doświadczeniu, doświadczaniu bólu, w treningu pomógł osiągnąć sukces takim dziedzinom jak boks czy MMA. Tam jasnym jest, czy twoje umiejętności działają kiedy przyjmujesz (lub nie) ciosy czy doświadczasz uszkodzeń. Być może ludzie stali się zmęczeni sztukami i systemami, które  stosują powtarzalną musztrę, przewidywalną w warunkach treningowych, ale nie dającą przekonania, że umiejętności te zadziałają na ulicy, jeśli zostaniemy zaatakowani w nieoczekiwanym momencie i nieznanym środowisku.

Dlatego właśnie dobre szkoły systemów walki skupiają się na nauce faktycznego zastosowania technik, zamiast ćwiczenia wyłącznie powtarzalnych rutyn. Powinno to oczywiście odbywać się w odpowiednim cyklu zdobywania doświadczenia, ponieważ może się wiązać z większym ryzykiem i potencjalnie większym bólem. Oznacza to więc, że nauka zastosowania praktycznego danych technik, powinna też wiązać się z otwarciem na doświadczenie dyskomfortu i ze wzrostem tolerancji na ból. Jedynym sposobem na to, by mogło do tego dojść, jest doświadczenie kontrolowanych ilości bólu.

Myślę, że z jakiegoś powodu wiele szkół systemów walki przestało dbać
o praktyczny wymiar ich sztuki. Na YouTube można znaleźć wiele nagrań ukazujących, jak osoby doświadczone w sztukach i sportach walki dostają łomot, ponieważ spędziły lata na trenowaniu powtarzalnych i zaplanowanych odpowiedzi na scenariusze, więc zwyczajnie utraciły albo nie rozwinęły możliwości do wypracowania efektywnych, działających w czasie rzeczywistym odpowiedzi na nieprzewidywalnego oponenta. W gruncie rzeczy, osoby te stały się po prostu tancerzami, reagującymi jedynie na znaną nutę.

Niestety praktyczne zastosowanie technik [z pełną siłą i szybkością] to nie najłatwiejszy część do przeprowadzenia w czasie treningów. Żadna szkoła sportów walki nie jest też w stanie dać gwarancji, że twoje umiejętności mogą doprowadzić do okaleczenia, a nawet zabicie agresora. Szlifowanie praktycznego wymiaru technik wciąż wiąże się z zasadami i kontrolą (czyli zdolnością dającą się zauważyć u osób na zaawansowanym poziomie, do przeprowadzenia techniki bez uszkodzenia partnerów treningowych, ale z odpowiednią mocą, by sama technika była skuteczna). Wykształcenie zdolności do rozumienia zasad i stosowania kontroli może zająć lata treningu, dlatego właśnie mniej doświadczeni fighterzy
i fighterki pomijają często praktyczny aspekt ćwiczonych technik. Jeżeli w danej szkole nie ma zbyt dużo doświadczonych osób, ćwiczenia praktyczne mogą nie być w ogóle przeprowadzane, a instruktorzy tracą ostatecznie swoją umiejętność uczenia również realnego wymiaru technik.

Praktyczne zastosowanie technik może być trudne również wtedy, kiedy
w systemie pojawiają się techniki stworzone po to, by w teorii powodować znaczny uszczerbek. Gołe pięści są znacznie bardziej niebezpieczne, niż dłonie w rękawicach. Palce, dłoń, nadgarstek oraz przedramiona są niesamowicie wszechstronne i mogą spowodować duże uszkodzenia u agresora. Dlatego właśnie sparingi odbywają się według określonych zasad. Praktykowanie technik w sparingach ma pomóc nauczyć się wykorzystywania ich w razie potrzeby. To dlatego wszyscy adepci sztuk walki powinni sparować, by móc przyzwyczaić się do trudności w oddychaniu i potu, a także by móc nabrać umiejętności potrzebnych do starcia się z przeciwnikiem. Jeśli potrafisz się poruszać, celnie trafiać i czytać przeciwnika (dłużej niż przez kilka minut) twoja pewność odnośnie tego, że kiedy nadejdzie potrzeba sobie poradzisz, może mieć się zupełnie nieźle.

Z tych właśnie powodów nie należy ufać szkołom sztuk i systemów walki,
w których nie doświadczasz kontrolowanej ilości dyskomfortu i bólu podczas treningu, gdyż twoje umiejętności pozostaną w najlepszym razie teoretyczne, a w najgorszym cię zawiodą.„

Jack Pemment, neuronaukowiec eksplorujący neurobiologiczne zagadnienia z zakresu zachowań przestępczych oraz zaburzeń osobowości

Opracowała Ewa Wysocka

Źródło: https://www.psychologytoday.com/us/blog/blame-the-amygdala/201907/pain-in-martial-arts-and-boxing

Artykuł Jaka jest rola dyskomfortu i bólu w treningu sportów walki? pochodzi z serwisu Broken Tooth Gym - Krav Maga Global Wrocław.

W przytoczonym poniżej badaniu Ole Boe, doktor psychologii i Expert 3 Krav Maga Global, postawił przyjrzeć się wpływowi treningu Krav Maga na postrzeganie działania pod wpływem stresu i proces decyzyjny norweskich żołnierzy, związany szczególnie z walką.

Badaniem objęto 43 mężczyzn w wieku 25-42 lata, będących żołnierzami Norweskiej Gwardii Narodowej.  Przed rozpoczęciem szkolenia żołnierze wypełniali kwestionariusze, w których proszono ich o informacje między innymi na temat: rangi, lat w służbie, liczby godzin spędzanych tygodniowo na ćwiczeniach fizycznych, a także ewentualnego wcześniejszego doświadczenia w treningu jakiekolwiek sztuki walki lub systemu walki wręcz, a także jak oceniają swoje umiejętności walki w bliskim kontakcie. Większość uczestników odpowiedziała, że ćwiczą 1-3 godziny tygodniowo, 13
z 43 zdeklarowało, że ćwiczyło już wcześniej sztuki walki lub system walki wręcz przez co najmniej 6 miesięcy.

Uczestników badania zapytano również czy uważają, że regularne szkolenia z walki wręcz są potrzebne. Na koniec żołnierze odpowiadali na pytania czy sądzą, że posiadanie wiedzy dotyczącej fizycznych i psychicznych reakcji na stres jest istotne oraz jak oceniają swoje informacje na ten temat.

Po wypełnieniu kwestionariuszy, żołnierze wysłuchali godzinnego wykładu dotyczącego psychologicznych
i fizjologicznych zmian, jakie zachodzą pod wpływem stresu i niebezpiecznych sytuacji w mózgu oraz ciele. Zaraz po nim uczestniczyli w 8-godzinny szkoleniu z technik Krav Maga oraz obowiązujących w systemie procedur bezpieczeństwa. Po skończonym szkoleniu ponownie otrzymali kwestionariusze do wypełnienia. 

Jak wykazano, żołnierze odczuwali istotnie wyższą potrzebę regularnych treningów walki wręcz po szkoleniu Krav Maga, niż przed nim. Jak uznaje autor badania, wynikać ma to z wyraźnie odczuwalnych efektów szkolenia i poczucia, że regularny trening ma szansę znacznie zwiększyć umiejętność walki. Żołnierze raportowali, że ich poczucie wiedzy na temat walki wręcz i reagowania w sytuacji jej wymagającej, zwiększyła się. Uznali również, że po kursie czuli się pewnie w kwestii funkcjonowania w sytuacjach stresowych.

Nie zaobserwowano istotnych zmian w pojmowaniu ważkości wiedzy na temat psychologicznych i fizjologicznych reakcji na stres, co przypisywane jest wysokiej już wcześniej świadomości na ten temat. 

Jaki wniosek płynie z badania, które przeprowadził dr Ole Boe? Krav Maga opierająca się na skutecznych, nieskomplikowanych i przejrzystych technikach, rysuje się jako jeden z najskuteczniejszych systemów walki wręcz. W połączeniu z wiedzą na temat sposobów reagowania na stres, Krav Maga może w stosunkowo krótkim czasie zwiększyć kompetencje walki i poprawić ocenę reagowania w stresowych sytuacjach, nawet wśród doświadczonych w trudnych warunkach pracy żołnierzy. Już trwający jeden dzień kurs zmienił pewność siebie w zakresie walki wręcz u uczestników badania, jednocześnie budując świadomość jak wiele więcej mógłby przynieść im regularny trening. 

Źródło:

https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S1877042815032607

Opracowała Ewa Wysocka

Artykuł Trening Krav Maga szybko i skutecznie poprawia umiejętności walki wręcz? pochodzi z serwisu Broken Tooth Gym - Krav Maga Global Wrocław.